Metody laserowej korekcji wad refrakcji

1. PRK

Fotokeratektomia refrakcyjna (PRK-photorefractive keratectomy) była pierwszą zastosowaną klinicznie metodą laserowej korekcji wzroku na świecie. Do dnia dzisiejszego metoda ta jest wykorzystywana, choć rzadziej niż pozostałe. Wskazaniami do tej metody są pacjenci z cienką rogówką lub/i dużą źrenicą. PRK jest również dobrym rozwiązaniem dla pacjentów uprawiających sporty kontaktowe np. boks ze względu na eliminację powikłań związanych z obecnością płatka rogówki.

PRK to technika, w której nie tworzy się płatka rogówki, co niweluje związane z nim powikłania. Wykorzystuje się ją w korekcji krótkowzroczności do - 7,0 Dpt i nadwzroczności do + 4,0 Dpt oraz astygmatyzmu. W krótkowzroczności modelowanie rogówki polega na spłaszczeniu jej części centralnej czyli zmniejszenie mocy łamiącej rogówki. Przy nadwzroczności fotoablację przeprowadza się para centralnie w celu uwypuklenia centrum czyli zwiększenia mocy łamiącej rogówki.

Podczas zabiegu chirurg mechanicznie usuwa powierzchowną cienką warstwę rogówki – nabłonek w części centralnej, a następnie wykonuje precyzyjną fotoablację laserem ekscimerowym. Po zabiegu zakładana jest soczewka kontaktowa na kilka dni do czasu wygojenia nabłonka rogówki.

Ostrość widzenia po PRK, podobnie jak po procedurze LASEK, poprawia się stopniowo. Prawidłowe widzenie pojawia się zwykle po około 3-6 tygodniach. W pierwszych dniach po zabiegu często pacjenci skarżą się na dolegliwości bólowe, zamazane widzenie czy nadwrażliwość na światło. Po zabiegach PRK obserwuje się częstsze niż po LASIKu infekcje miejscowe.

Badania wskazują na porównywalny efekt zabiegów LASIK i PRK w obserwacji po 6 miesiącach.