Metody laserowej korekcji wad refrakcji

4. EPI –LASIK

Epi-LASIK (epithelial laser in situ keratomileusis) – to metoda laserowej korekcji wad refrakcji, będąca modyfikacją metod LASEK i LASIK, wprowadzona w 2003 roku. Jest procedurą zbliżoną do metody LASEK zaś podstawową różnicą jest sposób oddzielenia nabłonka rogówki przed etapem działania lasera ekscimerowego. W metodzie EPI-LASIK nabłonek rogówki mechanicznie oddzielany jest od leżącej pod nim warstwy nazywanej błoną Bowmana za pomocą urządzenia nazywanego epikeratomem lub separatorem nabłonkowym. W kolejnym etapie wykonuje się fotoablację istoty właściwej rogówki, a następnie ponownie układa się oddzielony wcześniej płatek nabłonka rogówki. W metodzie EPI-LASIK, w odróżnieniu od metody LASEK, nie używa się alkoholu do wykonania płatka nabłonkowego, co pozwala zapobiec ewentualnym uszkodzeniom rogówki oraz zapewnia szybszą regenerację nabłonka. Po zakończeniu zabiegu zakłada się na oko miękką soczewkę kontaktową na około tydzień. Dolegliwości bólowe po zabiegu metodą EPI-LASIK są znacznie mniejsze niż po zabiegu LASEK. Krople p/zapalne stosuje się zwykle przez 2-4 tygodnie w zależności od przebiegu procesu gojenia.

Metoda EPI-LASIK jest polecana w sytuacjach, gdy rogówka pacjenta jest zbyt cienka, a także w przypadkach osób wykonujących zawody kontaktowe, np. policjant, w których istnieje ryzyko powikłań związanych z wykonaniem płatka w tradycyjnej metodzie LASIK.

Powikłania i ryzyko zabiegu w tej metodzie jest porównywalne do metody LASIK.

Przebieg procesu gojenia i długość czasu do uzyskania oczekiwanej ostrości wzroku jest dłuższy niż w metodzie LASIK i wynosi od 3 do 6 miesięcy.

Metoda EPI-LASIK wykorzystywana jest głównie do korekcji umiarkowanej krótkowzroczności do – 7 Dpt oraz nadwzroczności do + 6 Dpt z lub bez astygmatyzmu.