Przed zabiegiem

1. Badania diagnostyczne przed zabiegiem refrakcyjnym
2. Zakres korygowanych wad
3. Przeciwwskazania do laserowej korekcji wzroku
4. Przygotowanie pacjenta przed zabiegiem

1. Badania diagnostyczne przed zabiegiem refrakcyjnym

Przed zabiegiem refrakcyjnym u każdego pacjenta wykonuje się pełne badanie okulistyczne z oceną przedniego odcinka oka ze szczególnym uwzględnieniem rogówki, badanie dna oka (szczególnie istotne u pacjentów z krótkowzrocznością, u których mogą występować zmiany zwyrodnieniowe predysponujące do wystąpienia odwarstwienia siatkówki), badanie ciśnienia wewnątrzgałkowego, szczegółowe nadanie refrakcji oka oraz liczne badania dodatkowe.

1. BADANIE CIŚNIENIA WEWNĄTRZGAŁKOWEGO = Tonometria
   Ma istotne znaczenie ponieważ podczas zabiegu laserowej korekcji wad refrakcji szczególnie podczas LASIK dochodzi do chwilowego nagłego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, co w szczególności może być niekorzystne u pacjentów z jaskrą.
    
2. PACHYMETRIA = badanie grubości rogówki
   Jest to badanie oceniające grubość rogówki. Urządzenie do pomiaru centralnej grubości rogówki to pachymetr ultradźwiękowy częstotliwości głowicy 20 Hz i prędkości rozchodzenia impulsu dźwiękowego 1640 m/s, co odpowiada prędkości rozchodzenia się dźwięku w rogówce. Grubość rogówki ma bardzo istotne znaczenie w kwalifikacji pacjentów do rogówkowych zabiegów refrakcyjnych i wyboru metody korekcji.
   
   PacScan 300
   
   
    
3. ABERROMETRIA – pomiar aberracji wyższego rzędu

ABERRACJA to wada układu optycznego, polegająca na tym, że otrzymane w jej wyniku obrazy są nieostre, zniekształcone lub zabarwione. Są to odchylenia i nieregularności systemu optycznego oka, upośledzające jakość widzenia.

Wyróżniamy dwa rodzaje aberracji:

• Aberracje niższego rzędu - zaliczamy do nich wady układu optycznego przedstawione w analizie wavefront jako rozogniskowanie dodatnie, czyli popularna krótkowzroczność, rozogniskowanie ujemne, czyli nadwzroczność oraz aberracje z komponentą ortogonalną i skośną, czyli astygmatyzm regularny.
   
• Aberracje wyższego rzędu - to trzeci i wyższe rzędy wielomianu Zernikego. Aberracji tych nie można skorygować za pomocą okularów, szkieł kontaktowych. Mogą być źródłem poważnych ograniczeń jakości widzenia (gorsze widzenie w ciemności, widzenie podwójnie, itp.)

Wyróżniamy aberracje:

• Geometryczną – zależną od kształtu soczewek lub zwierciadeł i sposobu ich oświetlenia (aberracja sferyczna, koma, astygmatyzm, dystorsja)
• Chromatyczną – stanowiącą wadę soczewkowych układów optycznych spowodowaną zależnością współczynnika załamania materiału soczewki od długości fali świetlnej. Efektem jest powstanie barwnych obwódek na obrazie wskutek rozszczepienia światła.

Do pomiaru aberracji wykorzystano podstawy analizy czoła fali – wavefront tworząc urządzenia zwane aberrometrami lub czujnikami czoła fali.

Czytaj więcej...

4. REFRAKTOMETRIA
   Obiektywny pomiar refrakcji oka najczęściej za pomocą urządzenia o nazwie refraktometr. Działanie aparatu opiera się bądź na zasadzie refraktometrii subiektywnej (optometrii), tzn. wprowadzaniu przed oko soczewek różnej mocy aż do momentu optymalnej korekcji ostrości wzroku, lub na zasadzie automatycznej skiaskopii przy użyciu podczerwieni.
    
5. KERATOMETRIA
   Jest to metoda oceny mocy refrakcyjnej rogówki i promienia krzywizny na podstawie wartości uśrednionych z czterech punktów leżących w części centralnej rogówki (o średnicy 4 mm)
   
   Autorefraktokeratometr TOPCON KR-8900
   
    
    
6. TOPOGRAFIA ROGÓWKI
   Jest to ocena właściwości rogówki istotnych dla jej funkcji optycznej czyli jej kształtu, krzywizn i mocy optycznej zarówno w jej części centralnej jak i obwodowej. Oparta jest najczęściej na zasadzie działania keratoskopu Placido czyli analizie koncentrycznych kręgów odbitych od powierzchni rogówki. Mapy mocy refrakcyjnej rogówki przedstawiane są w postaci map barwnych i przedstawienia wartości liczbowych. Topografy rogówkowe mogą oceniać także szerokość źrenicy czy też symulowaną keratometrię. Większość topografów rogówkowych analizuje jedynie przednią powierzchnię rogówki np. Keratograf firmy Oculus. 
   
   
   
   Dostępne są również topografy, które w odróżnieniu od tradycyjnych topografów analizują krzywizny zarówno przedniej, jak i tylnej powierzchni rogówki np. Orbscan IIz Bausch & Lomb.

7. BADANIE KOMÓREK ŚRÓDBŁONKA
   Ocena ilości i morfologii komórek śródbłonka czyli najbardziej wewnętrznej pojedynczej warstwy komórek rogówki.
    
8. BIOMETRIA
   Pomiar długości osiowej gałki ocznej oraz odległości między różnymi strukturami oka.
   Pomiary te wykorzystuje się także do oceny mocy implantowanej sztucznej soczewki. Wykorzystuje się obecnie dwie metody biometryczne:
   
   • Biometria ultradźwiękowa to wykorzystywanie fal ultradźwiękowych do przyżyciowego mierzenia odległości między poszczególnymi strukturami. Jest to metoda kontaktowa czyli wymaga kontaktu głowicy aparatu z okiem pacjenta.
   • Biometria optyczna - nie wymaga bezpośredniego kontaktu z gałką oczną. Opiera się na technice optycznej tomografii koherencyjnej czyli pomiarze opóźnienia echa i nasilenie światła podczerwonego odbitego od granic między poszczególnymi tkankami wewnątrzgałkowymi, bez wykorzystywania w tym celu fal dźwiękowych. Urządzenie oparte na tej metodzie to IOL-Master, Zeiss Meditec AG, Niemcy
   Dotychczas przeprowadzone badania przed- i pooperacyjnej biometrii ultradźwiękowej wykazały, że błędy przewidywanej refrakcji po implantacji soczewki wynikają z błędnego pomiaru długości osiowej, z błędnego pomiaru mocy refrakcyjnej rogówki oraz z błędów w ocenie pooperacyjnej głębokości komory przedniej. Błąd pomiaru osiowej długości gałki ocznej wynoszący 100 μm spowoduje pooperacyjną wadę refrakcji rzędu 0,28 D.